Mirosław Pęczak
O autorze
Dr hab. Mirosław Pęczak – kulturoznawca, publicysta tygodnika „Polityka”. Kieruje Zakładem Interdyscyplinarnych Badań nad Kulturą na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego. Zajmuje się badaniami uczestnictwa w kulturze, teorią i analizą kultury popularnej oraz problematyką subkultur i kultur środowiskowych.
W ostatnich latach brał udział w badaniach nad kulturą miejską (Kultura miejska w Polsce z perspektywy interdyscyplinarnych badań jakościowych, Narodowe Centrum Kultury, 2010), badaniach nad świadomością kulturalną i tożsamością kulturową mieszkańców wsi i małych miast w Polsce (Stan i zróżnicowanie kultury wsi i małych miast w Polsce. Kanon i rozproszenie, Narodowe Centrum Kultury, 2011), badaniu publiczności festiwali muzycznych w Jarocinie i w Katowicach (Jarocin: reset buntu, „Czas Kultury” 2015, nr 4), badaniu w ramach grantu Narodowego Centrum Nauki „Etnografia pamięci PRL” (W. Burszta, A. Jawor, M. Pęczak, M. Rauszer, P. Zańko, Etnografia pamięci PRL-u. Kultura codzienności Polski powojennej 1956–1989, Oficyna Naukowa, 2021).
Opublikował m.in.: Spontaniczna kultura młodzieżowa. Wybrane zjawiska (z J. Wertensteinem-Żuławskim, Wiedza o kulturze, 1991), Mały słownik subkultur młodzieżowych (Semper, 1992), Polska siła – skini, narodowcy, chuligani (z M. Janickim, BGW, 1994), Co się lubi, co się ma. Uczestnictwo w kulturze. Elbląg i powiat elbląski (z J. Nowińskim, Wyd. Wilk Stepowy, 2006), Subkultury w PRL. Opór, kreacja, imitacja (Narodowe Centrum Kultury, 2013), Cały ten blues. Przypadek Sławka Wierzcholskiego (Wyd. Adam Marszałek, 2014), Muzyczne przygody gustu ludowego. O społecznym funkcjonowaniu polskiej muzyki popularnej po 1956 r. (WUW, 2021).
W ostatnich latach brał udział w badaniach nad kulturą miejską (Kultura miejska w Polsce z perspektywy interdyscyplinarnych badań jakościowych, Narodowe Centrum Kultury, 2010), badaniach nad świadomością kulturalną i tożsamością kulturową mieszkańców wsi i małych miast w Polsce (Stan i zróżnicowanie kultury wsi i małych miast w Polsce. Kanon i rozproszenie, Narodowe Centrum Kultury, 2011), badaniu publiczności festiwali muzycznych w Jarocinie i w Katowicach (Jarocin: reset buntu, „Czas Kultury” 2015, nr 4), badaniu w ramach grantu Narodowego Centrum Nauki „Etnografia pamięci PRL” (W. Burszta, A. Jawor, M. Pęczak, M. Rauszer, P. Zańko, Etnografia pamięci PRL-u. Kultura codzienności Polski powojennej 1956–1989, Oficyna Naukowa, 2021).
Opublikował m.in.: Spontaniczna kultura młodzieżowa. Wybrane zjawiska (z J. Wertensteinem-Żuławskim, Wiedza o kulturze, 1991), Mały słownik subkultur młodzieżowych (Semper, 1992), Polska siła – skini, narodowcy, chuligani (z M. Janickim, BGW, 1994), Co się lubi, co się ma. Uczestnictwo w kulturze. Elbląg i powiat elbląski (z J. Nowińskim, Wyd. Wilk Stepowy, 2006), Subkultury w PRL. Opór, kreacja, imitacja (Narodowe Centrum Kultury, 2013), Cały ten blues. Przypadek Sławka Wierzcholskiego (Wyd. Adam Marszałek, 2014), Muzyczne przygody gustu ludowego. O społecznym funkcjonowaniu polskiej muzyki popularnej po 1956 r. (WUW, 2021).
