Nicola Savarese
O autorze
Nicola Savarese (ur. 16 grudnia 1945 roku w Rzymie) – włoski historyk teatru i widowisk, antropolog teatru. Wieloletni pracownik uniwersytetów w Rzymie (La Sapienza i Roma Tre), Lecce i Bolonii, prowadził wykłady gościnne m.in. na uniwersytetach w Kioto i w Montrealu, na Sorbonne-Nouvelle w Paryżu, w Getty Research Institute w Los Angeles. Członek zespołu badawczego Międzynarodowej Szkoły Antropologii Teatru (ISTA).
Autor książek: Il teatro al di la del mare. Leggendario occidentale dei teatri d’Oriente (Teatr za morzami. Zachodnie wyobrażenia o teatrach orientalnych, 1981); Teatro e spettacolo fra Oriente e Occidente (Teatr i widowiska między Wschodem a Zachodem, 1992, Nagroda Pirandella; wyd. ang. Eurasian Theatre: Drama and Performance Between East and West from Classical Antiquity to the Present, 2010); Anatomia del teatro. Un dizionario di antropologia teatrale (Anatomia teatru. Słownik antropologii teatru, 1983); (wspólnie z Eugenio Barbą) The Secret Art of the Performer: A Dictionary of Theatre Anthropology (1991 i wyd. nast.; wyd. wł. L’arte segreta dell’attore. Un dizionario di antropologia teatrale, 1997 i wyd. nast.; wyd. pol. Sekretna sztuka aktora. Słownik antropologii teatru, 2005); Il racconto del teatro cinese (Opowieść o teatrze chińskim, 2003); (wspólnie z Eugenio Barbą) I cinque continenti del teatro. Fatti e leggende della cultura materiale dell’attore (Pięć kontynentów teatru. Fakty i mity kultury materialnej aktora, 2017).
Twórca oryginalnej formy prelekcji-widowiska: Paryż/Artaud/Bali. Antonin Artaud ogląda teatr balijski na Wystawie Kolonialnej w Paryżu w 1931 roku; Ejzenstejn o l’eta dell’oro ([Siergiej] Eisenstein, czyli złoty wiek); Il mio divano orientale e Mishima (Mój orientalny dywan to [Yukio] Mishima); La danza di Salome (Taniec Salome); L’ultima beffa di Orson (Ostatnia drwina Orsona [Wellesa]); Quo vadis? A teatro con gli antichi romani: mimi, attori, aurighi e gladiatori (Quo vadis? W teatrze z antycznymi Rzymianami: mimowie, aktorzy, aurigowie i gladiatorzy).
W latach 1976–1981 współtwórca i kierownik Teatru Arcoiris, w którym działał jako aktor, dramaturg i reżyser.
Autor książek: Il teatro al di la del mare. Leggendario occidentale dei teatri d’Oriente (Teatr za morzami. Zachodnie wyobrażenia o teatrach orientalnych, 1981); Teatro e spettacolo fra Oriente e Occidente (Teatr i widowiska między Wschodem a Zachodem, 1992, Nagroda Pirandella; wyd. ang. Eurasian Theatre: Drama and Performance Between East and West from Classical Antiquity to the Present, 2010); Anatomia del teatro. Un dizionario di antropologia teatrale (Anatomia teatru. Słownik antropologii teatru, 1983); (wspólnie z Eugenio Barbą) The Secret Art of the Performer: A Dictionary of Theatre Anthropology (1991 i wyd. nast.; wyd. wł. L’arte segreta dell’attore. Un dizionario di antropologia teatrale, 1997 i wyd. nast.; wyd. pol. Sekretna sztuka aktora. Słownik antropologii teatru, 2005); Il racconto del teatro cinese (Opowieść o teatrze chińskim, 2003); (wspólnie z Eugenio Barbą) I cinque continenti del teatro. Fatti e leggende della cultura materiale dell’attore (Pięć kontynentów teatru. Fakty i mity kultury materialnej aktora, 2017).
Twórca oryginalnej formy prelekcji-widowiska: Paryż/Artaud/Bali. Antonin Artaud ogląda teatr balijski na Wystawie Kolonialnej w Paryżu w 1931 roku; Ejzenstejn o l’eta dell’oro ([Siergiej] Eisenstein, czyli złoty wiek); Il mio divano orientale e Mishima (Mój orientalny dywan to [Yukio] Mishima); La danza di Salome (Taniec Salome); L’ultima beffa di Orson (Ostatnia drwina Orsona [Wellesa]); Quo vadis? A teatro con gli antichi romani: mimi, attori, aurighi e gladiatori (Quo vadis? W teatrze z antycznymi Rzymianami: mimowie, aktorzy, aurigowie i gladiatorzy).
W latach 1976–1981 współtwórca i kierownik Teatru Arcoiris, w którym działał jako aktor, dramaturg i reżyser.
